Só un pouco de historia:
España, 1996-2004.
Gobernante: José María Aznar (un dos que hoxe encabezou a manifestación, xunto con algúns dos seus ministros, como Oreja o Aguirre).
Partido Político: PP
Número de abortos: aprox 600.000
POR QUE NON SAIRON Á RÚA ENTÓN??
Proclamo, desde aqui, a liberdade de pensamento, de moral, e de decisión. Se ese millón de personas (que parece ser que na realidade apenas eran 300.000) non están a favor, pois que non o fagan, pero que deixen en paz ós demáis.
PP, igrexa e Opus son a mesma cousa: intolerantes, corruptos e dictadores.
17 octubre 2009
06 septiembre 2009
19 agosto 2009
Gal-Ice Age
Bueno, despois da última Galaciación (1 de Marzo de 2009), chegamos a unha nova idade do xelo (a GalIce Age).
Con Feixón ó mando, e sempre seguindo unha liña avícola, pasamos da famosa águia no escudo de España (chamada "el pollo" por muitos), pasando polas gaivotas do símbolo do PP (as gaivotas están sempre nos portos pesqueiros comendo a merda) ata chegar á galiña que pon ovos de cores das novas escolas do noso país. Pensando ben, a galiña é un "pollo".
Van mudar as placas das escolas, os mandilóns, e, como non, os libros de texto. E imaxino que os profesores serán diferentes. E pagar á familia Casares por utiliza-la galiña. Claro que ésta está dacordo, diñeiriño fresco saído da nada. Pero claro, "non estamos para despilfarrar".
Os textos serán diferentes, "despolitizados" e incentivando determinados valores. Vamos, que van facer unha nova enciclopedia Álvarez (a "Enciclopedia Núñez" do Feixón).
Non vou por unha foto da galiña esa, porque aínda me sae SGAE pedindo cartos.
Outra: os concesionarios non van dar as axudas prometidas porque o goberno autonómico non lles vai dar os cartos.
Sobre Barreiros: Muitas multas nas praias o pasado domingo a coches aparcados nas carreteras. O alcalde dixo que son merecidas por aparcar onde non deben, pero, e aqui está a cuestión, que a culpa é da Diputación por non poñer mais lugares de estacionamento público. Vamos a ver, se ti puxeche 100 lugares, entón es ti quen ten que poñer 200. Ademáis, por que non incentivas ós veciños a que utilicen os seus terrenos para alugar ós turistas un lugar onde aparcar? (como se fai en todo o sur de España).
Lembremos a toda a xente de Barreiros que a política do PP só da beneficio ós amigos ricos e poderosos. Poucos hai asi no concello.
23 enero 2009
CAMIÑO Á INCULTURA
Despois de entar en varios blogs, foros e páxinas de internet, chego á conclusión de que a xeración dos 70 e inicio dos 80 foi a última en que as cousas se facían medianamente ben. As xergas, a partir de aí, multiplicáronse, en probable relación ca aparición dos teléfonos móbiles, en que unha mensaxe de texto, para que poida decir moitas cousas, necesitaba disminuir o número de letras ó máximo.
El objeto de esta misiva es la de reivindicar una generación. La de todos aquellos que nacimos entre los 70 y 80 (un par de años arriba, años abajo), la de los que estamos currando de algo que nuestros padres ni podían soñar, la de los que vemos que el piso que compraron nuestros padres ahora vale 20 o 30 veces más, la de los que estaremos pagando nuestra vivienda hasta los ¡60 años!. Nosotros no estuvimos en la Guerra Civil, ni en mayo del 68, ni corrimos delante de los grises, no votamos la Constitución y nuestra memoria histórica comienza con el Mundial del ´82 con el Naranjito. Por no vivir activamente la Transición se nos dice que no tenemos ideales y eso que sabemos de política más que nuestros padres y de lo que nunca sabrán nuestros hermanos pequeños y descendientes. Somos la última generación que hemos aprendido a jugar en la calle a las chapas, la peonza, las canicas, la comba, la goma, el rescate o el bote y, a la vez, somos la primera que hemos jugado a videojuegos. Hemos ido a parques de atracciones o visto dibujos animados en color. Los Reyes Magos no siempre nos traían lo que pedíamos, pero oíamos (y seguimos oyendo) que lo hemos tenido todo, a pesar de que los que vinieron después de nosotros sí lo tienen realmente y nadie se lo dice... Lloramos con la muerte de Chanquete, con la puta madre de Marco que no aparecía, con las putadas de la Señorita Rottenmayer. Somos una generación que hemos visto a Maradona hacer campaña contra la droga, que durante un tiempo tuvimos al baloncesto como el primero de los deportes (Gracias Chicho!). Hemos vestido vaqueros de campana, de pitillo, de pata de elefante y con la costura torcida; nos pusimos bombers sin miedo a parecer skin heads. Nuestro primer chándal era azul marino con franjas blancas en la manga y nuestras primeras zapatillas de marca las tuvimos pasados los 10 años (Esas J'Hayber!). Entramos al colegio cuando el 1 de noviembre era el día de Todos los Santos y no Halloween, cuando todavía se podía repetir curso. Fuimos los últimos en hacer BUP y COU. Hemos sido las cobayas en el programa educativo, somos los primeros en incorporarnos a trabajar a través de una ETT y a los que menos les cuesta tirarnos del trabajo... Siempre nos recuerdan acontecimientos de antes que naciéramos, como si no hubiéramos vivido nada histórico. Nosotros hemos aprendido lo que era el terrorismo contando chistes de Irene Villa, vimos caer el muro de Berlín y a Boris Yelsin borracho tocarle el culo a una secretaria; los de nuestra generación fueron a la guerra (Bosnia, etc.) cosa que nuestros padres no hicieron; gritamos OTAN no! bases fuera!, sin saber muy bien qué significaba y nos enteramos de golpe un 11 de septiembre. Aprendimos a programar el video antes que nadie, jugamos con el Spectrum, odiamos a Bill Gates, vimos los primeros móviles y creímos que Internet sería un mundo libre. Somos la generación de Espinete, Don Pimpón y Chema 'el panadero farlopero'. Los q recordamos a Enrique del Pozo cantando con ganas abuelito dime tu...). Los mundos de Yupi y las pesetas rubias con la jeta de Franco en algunas de ellas. Nos emocionamos con Superman, ET, los Goonies o En busca del Arca Perdida. Los del bocata de chorizo y mortadela y también Phoskitos, los Tigretones eran lo mejor, aunque aquello que empezaba (algo llamado Bollycao) no estaba del todo mal. Somos la generación del Coche Fantástico, El Equipo A, McGuiver, V, El Gran Héroe Americano, Oliver y Benji, Ulises 31, Bola de Dragón y El Inspector Gadget... La generación que se cansó de ver las Mamá Chicho, las tetas de Sabrina cantando "Boys, boys, boys" y de oir "The Final Countdown". La generación a la que le entra la risa floja cada vez que tratan de vendernos que España es favorita para un mundial. La última generación que veía a su padre poner la baca del coche hasta el culo de maletas para ir de vacaciones. La última generación de las litronas y los porros, y qué coño, la última generación cuerda que ha habido. La verdad es que no sé cómo hemos podido sobrevivir a nuestra infancia!!!! Mirando atrás es difícil creer que estemos vivos en la España de antes: Nosotros viajábamos en coches sin cinturones de seguridad traseros, sin sillitas especiales y sin air-bags, hacíamos viajes de más de 3h sin descanso con cinco personas apretujadas en el coche y no sufríamos el síndrome de la clase turista. No tuvimos puertas con protecciones, armarios o frascos de medicinas con tapa a prueba de niños. Andábamos en bicicleta sin casco, ni protectores para rodillas ni codos. Los columpios eran de metal y con esquinas en pico. Salíamos de casa por la mañana, jugábamos todo el día, y solo volvíamos cuando se encendían las luces. No había móviles. Nos rompíamos los huesos y los dientes y no había ninguna ley para castigar a los culpables. Nos abríamos la cabeza jugando a guerras de piedras y no pasaba nada, eran cosas de niños y se curaban con mercromina (roja) y unos puntos y al día siguiente todos contentos. Íbamos a clase cargados de libros y cuadernos, todo metido en una mochila que, rara vez, tenía refuerzo para los hombros y, mucho menos, ruedas!!! Comíamos dulces y bebíamos refrescos, pero no éramos obesos. Si acaso alguno era gordo y punto. Estábamos siempre al aire libre, corriendo y jugando. Compartimos botellas de refrescos y nadie se contagió de nada. Sólo nos contagiábamos los piojos en el cole. Cosa que nuestras madres arreglaban lavándonos la cabeza con vinagre caliente (o los más afortunados con Orión). Y ligábamos jugando a beso, verdad y consecuencia o al conejo de la suerte, no en un Chat. Éramos responsables de nuestras acciones y arreábamos con las consecuencias. Sabias que se rifaba una ostia si vacilabas a un mayor. No había nadie para resolver eso. La idea de un padre protegiéndonos, si trasgredíamos alguna ley, era inadmisible, si acaso nos soltaba un guantazo o un zapatillazo y te callabas. Tuvimos libertad, fracaso, respeto, éxito y responsabilidad, y aprendimos a crecer con todo ello. Eres tú uno de ellos?? ¡Enhorabuena! Pasa esto (recibín isto por email) a otros que tuvieron la suerte de crecer como niños, antes de que todos estos niñatos que hay ahora que se creen algo y no tienen respeto ni educación a nadie destrocen el mundo en el que vivimos.
Agora non hai quen entenda á nova xuventude (k=que, qt=quérote, bk=bicos, :)= sorriso, ks=casa, etc). As faltas de ortografía aumentaron de forma exponencial á par da dificuldade en entender os textos, para os que necesitamos horas para descifralos.
Comprendo as abreviaturas nas mensaxes de móbiles e nos apuntes da Universidade (non da escola ou do instituto, eu nunca tiven que utiliza-las). O que non entendo é que nos blogs, páxinas ou foros as personas as utilicen. O final de todo o que a xente escrebe é comunicarse, e facelo de forma eficaz e rápida, evitando os malentendidos ou as dificultades de entendimento, cousa que a xuventude non consegue.
É unha pena que se perda unha lingua así. Nun futuro próximo teremos unhas xeracións de individuos que serán a vergoña do país, incapaces de redactar un documento destinado á procura de traballo, de solicitude de algún servicio ou ata de queixa contra algunha empresa sen que alguén se ría del polo mal que escrebe, e tal empresa tomará o escrito coma unha broma.
Ademáis, hoxe recibín un e-mail na que se falan outras cousas da nosa xeración que hoxe non existen, e que fan dos actuais adolescentes uns nenos mimados, que dificilmente saben buscarse a vida por eles.
Aí vai:
07 enero 2009
Quen é o terrorista?
Fago un paréntese no meu intenso traballo de estes dias para condenar con todas as miñas forzas a mal chamada ofensiva israelita sobre Gaza. Primeiro son expulsados das suas casas e agora son aniquilados, ademáis de con razóns estúpidas, con métodos propios de terroristas, nazis e bárbaros.
E unha parte de min hoxe aplaude a decisión e as palabras de Hugo Chávez, que será o que é, pero onte foi o único "político" (entre comillas) do mundo con collóns suficientes para dicir e facer o mínimo que toda a xente de a pé espera do seu presidente: expulsou o embaixador israelita do pais, que, ademáis, foi considerado persona non grata. E dedicou "cantigas de amor" ó presidente israelita e tamén a Greorge Bush. Non son tan diferentes (teñen en común ese tipo de política).
NON Á GUERRA!
02 noviembre 2008
23 septiembre 2008
21 agosto 2008
22 julio 2008
Leccións de hixiene
GARGANTÚA
Autor: Francois Rabelais (1483-1553) (Alianza Editorial , Madrid, 1992.Traducción y notas de Camilo Flores Varela)
Capítulo XIII
De cómo reconoció Grangaznate, por la invención de un limpiaculos, la inteligencia maravillosa de Gargantúa.
Hacia finales de su quinto año, Gargantúa fue visitado por su padre Grangaznate, que regresaba de destruir a los ganarrios. Y regocijóse tanto como pueda hacerlo un padre así al ver a un hijo suyo así; luego, al tiempo que lo besaba y abrazaba, interrogábalo sobre algunos asuntillos pueriles de varia suerte. Y bebió mano a mano con él y sus ayas, a las cuales preguntaba con gran tiento, entre otras cosas, si lo habían mantenido blanco y limpio. A lo que respondió Gargantúa que ya él había dado órdenes para que en todo el país no hubiese muchacho más limpio que él.
-¿Y eso cómo? -dijo Grangaznate.
-He inventado -contestó Gargantúa-, tras luenga y curiosa experiencia, el medio más señorial, más excelente, más expeditivo que jamás se viera para limpiarme el culo.
-¿Cuál es? -intervino Grangaznate.
-El que os voy a contar ahora: Me limpié una vez con el rebozo de velludo de una doncella y hallélo bueno, pues la molicie de su seda me causaba en el fundamente una voluptuosidad muy grande; otra vez con una caperuza de las de ellas, y fue lo mismo; otra vez con una bufanda; otra vez con unas orejeras de raso carmesí, mas los dorados de un montón de esferas de la mierda que tenían desolláronme todo el trasero. ¡Mal fuego de San Antonio le queme la tripa cular al orfebre que las hizo y a la doncella que las llevaba! Este dolor pasó limpiándome con un gorro de paje bien emplumado a la suiza. Después, haciendo de vientre detrás de unas matas, encontré un gato marzal y limpiéme con él, mas exulceráronme sus zarpas todo el perineo. De eso curé al día siguiente, limpiándome a los guantes de mi madre, bien perfumados con aromas de Conejera. Después me limpié con salvia, con hinojo, con eneldo, con mejorana, con rosas, con hojas de calabaza, con repollo, con remolacha, con pámpanos, con malvavisco, con verbasco (que deja el culo escarlata), con lechugas, con hojas de espinaca (todo lo cual hízome mucho bien para la pierna), con mercurial, con hojas de alberchiguero, con ortigas, con consuelda, más agarré una cagalera lombarda de la que curé limpiándome a la bragueta. Después me limpié a las sábanas, al cobertor, a las cortinas, a un cojín, a una alfombra, a un tapiz verde, con un paño de cocina, con una toalla, con un pañuelo, con un peinador. Con todo sentí más placer que un sarnoso cuando lo rascan con una almohaza.
-Bien, pero ¿cuál de esos limpiaculos te pareció el mejor?
-En ello estoy -dijo Gargantúa-, y pronto sabréis el tu autem (así comienza el versículo que se decía al final de la lectura de cada texto sagrado. La expresión significa `pronto sabréis la conclusión´). Limpiéme con heno, con paja, con estopa, con borra, con lana, con papel.
Mas deja siempre en sus cojones documento
quien con papel se limpia el fundamento.
-¡Cómo, cojonudito mío! -intervino Grangaznate-, ¿le has pegado a la bota para pegarle ya a las rimas?
-Claro que sí, mi rey y señor, rimo tanto y más; y, al rimar, a veces se me arrima un catarro. Escuchad lo que a los que están ensuciando cuentan nuestras coplas:
Cerdo cagajoso,
pedorro de mierda,
tus tocinos pringosos
de cisco nos llenan,
cochino cotroso.
¡Mal fuego te prenda,
marrano asqueroso,
si al punto de acabar,
dejas el culo de limpiar!
-¿Queréis que siga?
-Sí, claro.
-Entonces -dijo Gargantúa- escuchad este rondel:
Cagando, sentí,
un día de enero,
la sucia renta
que al culo debo,
mas su olor no fue el esperado,
pues quedé de cisco perfumado.
¡Ojalá alguien hubiera acertado
a traerme a ésa que yo espero,cagando!
Entonces le habría yo atorado
con el as de bastos el úrico agujero;
ella mientras tanto con el dedo
me habría el ojal de mierda preservado,
cagando.
¡Decid ahora que no sé nada! Por la mar de tal, no las he hecho yo, pero, al oírselas recitar a esa dueña mayor que ahí veis, las he retenido en el morral de mi memoria.
-Volvamos a nuestro asunto -dijo Grangaznate.
-¿A cuál? ¿Cagar? -preguntó Gargantúa.
-No, a lo de limpiarse el culo.
-¿Pagaréis un bocoy de vino bretón si os dejo pasmado hablando de ese asunto?
-Ciertamente sí -asintió Grangaznate.
-Sólo es necesario -continuó Gargantúa- limpiarse el culo si hay inmundicia; no puede haber inmundicia si no se ha cagado; luego es menester cagar antes, para limpiarse el culo.
-¡Oh, qué muchachito tan listo! -exclamó Grangaznate-. Uno de estos días mandaré que te hagan doctor en Gaya Ciencia, ¡por Dios!, pues tienes más razón que años. Pero sigue con tu discurso limpiaculosófico, por favor. Y, ¡por mis barbas!, en vez de un bocoy recibirás sesenta pipas, entiéndase de ese buen vino bretón, que no crece en Bretaña, sino en el buen país de Verrón.
-Limpiémelo después -continuó Gargantúa- con una toca, con una almohada, con una chinela, con un morral, con un cesto -mas es por cierto un limpiaculos muy desagradable-, después con un sombrero. Y tened en cuenta que, en cuestión de sombreros, los hay con pelo, los hay sin pelo, los hay de velludo, de tafetán, de raso. El mejor de todos es el de pelo, porque hace muy buena abstersión de la materia fecal. Después me limpié con una gallina, con un gallo, con un pollo, con la piel de un becerro, con una liebre, con un pichón, con un cormorán, con un bolso de abogado, con una muceta, con una cofia, con un señuelo. Mas en conclusión digo y mantengo que no hay limpiaculos mejor que un gansito de fino plumón, con tal que se le sujete la cabeza entre las piernas. Creedme por mi palabra de honor. Pues sentís en el agujero del culo una voluptuosidad mirífica, tanto por la suavidad de su plumón como por el calor templado del propio ganso; voluptuosidad que se comunica fácilmente a la tripa cular y demás intestinas, hasta llegar a las regiones del corazón y del cerebro. Y no penséis que la bienaventuranza de los héroes y semidioses que están en los Campos Elíseos consista en su asfódelo, ambrosía o néctar, como dicen por aquí las viejas. Según mi opinión, es debida a que se limpian el culo con un gansito, y tal es también la opinión de Micer Juan de Escocia.
Autor: Francois Rabelais (1483-1553) (Alianza Editorial , Madrid, 1992.Traducción y notas de Camilo Flores Varela)
Capítulo XIII
De cómo reconoció Grangaznate, por la invención de un limpiaculos, la inteligencia maravillosa de Gargantúa.
Hacia finales de su quinto año, Gargantúa fue visitado por su padre Grangaznate, que regresaba de destruir a los ganarrios. Y regocijóse tanto como pueda hacerlo un padre así al ver a un hijo suyo así; luego, al tiempo que lo besaba y abrazaba, interrogábalo sobre algunos asuntillos pueriles de varia suerte. Y bebió mano a mano con él y sus ayas, a las cuales preguntaba con gran tiento, entre otras cosas, si lo habían mantenido blanco y limpio. A lo que respondió Gargantúa que ya él había dado órdenes para que en todo el país no hubiese muchacho más limpio que él.
-¿Y eso cómo? -dijo Grangaznate.
-He inventado -contestó Gargantúa-, tras luenga y curiosa experiencia, el medio más señorial, más excelente, más expeditivo que jamás se viera para limpiarme el culo.
-¿Cuál es? -intervino Grangaznate.
-El que os voy a contar ahora: Me limpié una vez con el rebozo de velludo de una doncella y hallélo bueno, pues la molicie de su seda me causaba en el fundamente una voluptuosidad muy grande; otra vez con una caperuza de las de ellas, y fue lo mismo; otra vez con una bufanda; otra vez con unas orejeras de raso carmesí, mas los dorados de un montón de esferas de la mierda que tenían desolláronme todo el trasero. ¡Mal fuego de San Antonio le queme la tripa cular al orfebre que las hizo y a la doncella que las llevaba! Este dolor pasó limpiándome con un gorro de paje bien emplumado a la suiza. Después, haciendo de vientre detrás de unas matas, encontré un gato marzal y limpiéme con él, mas exulceráronme sus zarpas todo el perineo. De eso curé al día siguiente, limpiándome a los guantes de mi madre, bien perfumados con aromas de Conejera. Después me limpié con salvia, con hinojo, con eneldo, con mejorana, con rosas, con hojas de calabaza, con repollo, con remolacha, con pámpanos, con malvavisco, con verbasco (que deja el culo escarlata), con lechugas, con hojas de espinaca (todo lo cual hízome mucho bien para la pierna), con mercurial, con hojas de alberchiguero, con ortigas, con consuelda, más agarré una cagalera lombarda de la que curé limpiándome a la bragueta. Después me limpié a las sábanas, al cobertor, a las cortinas, a un cojín, a una alfombra, a un tapiz verde, con un paño de cocina, con una toalla, con un pañuelo, con un peinador. Con todo sentí más placer que un sarnoso cuando lo rascan con una almohaza.
-Bien, pero ¿cuál de esos limpiaculos te pareció el mejor?
-En ello estoy -dijo Gargantúa-, y pronto sabréis el tu autem (así comienza el versículo que se decía al final de la lectura de cada texto sagrado. La expresión significa `pronto sabréis la conclusión´). Limpiéme con heno, con paja, con estopa, con borra, con lana, con papel.
Mas deja siempre en sus cojones documento
quien con papel se limpia el fundamento.
-¡Cómo, cojonudito mío! -intervino Grangaznate-, ¿le has pegado a la bota para pegarle ya a las rimas?
-Claro que sí, mi rey y señor, rimo tanto y más; y, al rimar, a veces se me arrima un catarro. Escuchad lo que a los que están ensuciando cuentan nuestras coplas:
Cerdo cagajoso,
pedorro de mierda,
tus tocinos pringosos
de cisco nos llenan,
cochino cotroso.
¡Mal fuego te prenda,
marrano asqueroso,
si al punto de acabar,
dejas el culo de limpiar!
-¿Queréis que siga?
-Sí, claro.
-Entonces -dijo Gargantúa- escuchad este rondel:
Cagando, sentí,
un día de enero,
la sucia renta
que al culo debo,
mas su olor no fue el esperado,
pues quedé de cisco perfumado.
¡Ojalá alguien hubiera acertado
a traerme a ésa que yo espero,cagando!
Entonces le habría yo atorado
con el as de bastos el úrico agujero;
ella mientras tanto con el dedo
me habría el ojal de mierda preservado,
cagando.
¡Decid ahora que no sé nada! Por la mar de tal, no las he hecho yo, pero, al oírselas recitar a esa dueña mayor que ahí veis, las he retenido en el morral de mi memoria.
-Volvamos a nuestro asunto -dijo Grangaznate.
-¿A cuál? ¿Cagar? -preguntó Gargantúa.
-No, a lo de limpiarse el culo.
-¿Pagaréis un bocoy de vino bretón si os dejo pasmado hablando de ese asunto?
-Ciertamente sí -asintió Grangaznate.
-Sólo es necesario -continuó Gargantúa- limpiarse el culo si hay inmundicia; no puede haber inmundicia si no se ha cagado; luego es menester cagar antes, para limpiarse el culo.
-¡Oh, qué muchachito tan listo! -exclamó Grangaznate-. Uno de estos días mandaré que te hagan doctor en Gaya Ciencia, ¡por Dios!, pues tienes más razón que años. Pero sigue con tu discurso limpiaculosófico, por favor. Y, ¡por mis barbas!, en vez de un bocoy recibirás sesenta pipas, entiéndase de ese buen vino bretón, que no crece en Bretaña, sino en el buen país de Verrón.
-Limpiémelo después -continuó Gargantúa- con una toca, con una almohada, con una chinela, con un morral, con un cesto -mas es por cierto un limpiaculos muy desagradable-, después con un sombrero. Y tened en cuenta que, en cuestión de sombreros, los hay con pelo, los hay sin pelo, los hay de velludo, de tafetán, de raso. El mejor de todos es el de pelo, porque hace muy buena abstersión de la materia fecal. Después me limpié con una gallina, con un gallo, con un pollo, con la piel de un becerro, con una liebre, con un pichón, con un cormorán, con un bolso de abogado, con una muceta, con una cofia, con un señuelo. Mas en conclusión digo y mantengo que no hay limpiaculos mejor que un gansito de fino plumón, con tal que se le sujete la cabeza entre las piernas. Creedme por mi palabra de honor. Pues sentís en el agujero del culo una voluptuosidad mirífica, tanto por la suavidad de su plumón como por el calor templado del propio ganso; voluptuosidad que se comunica fácilmente a la tripa cular y demás intestinas, hasta llegar a las regiones del corazón y del cerebro. Y no penséis que la bienaventuranza de los héroes y semidioses que están en los Campos Elíseos consista en su asfódelo, ambrosía o néctar, como dicen por aquí las viejas. Según mi opinión, es debida a que se limpian el culo con un gansito, y tal es también la opinión de Micer Juan de Escocia.
09 julio 2008
18 mayo 2008
Homenaxe
Nun dia tan importante para o noso país, foi inagurada unha rúa en San Cosme de Barreiros con o nome de meu pai. Unha persona que amaba este concello e à sua xente, que o acolleu como un fillo desde o primeiro dia que chegou. Desde o primeiro dia, instruiu ós veciños de forma a utilizar a Sanidade pública como ten que ser, de forma que todos teñan o dereito a vivir e, sobre todo, a morrer en casa, ca xente que quere. Utilizou os hospitais unicamente para aqueles casos en que éstos podían dar algun beneficio ó enfermo. E sempre, a todas horas e todos os dias, tiña disponibilidade para axudar a quen fose necesario. É a cousa da que máis orgulloso me sinto do meu pai, profesionalmente falando.
Gracias a todo o pueblo en que nacín, do que me sinto orgulloso e do que non deixo de falar aí por onde vou (Lugo, Santiago, Coruña, Oporto, Barcelona).
Espero que esta non sexa a primeira rúa en San Cosme con nome. Lembrémonos que todas se chaman "carretera de ...". Por qué non por "Avenida de Galicia á Carretera General, Rua Rosalía de Castro á Carretera da Insua e Rúa Castelao á Carretera da Praia, por exemplo.
Tamén foi o Dia das Letras Galegas. Nesta página (http://www.diadasletrasgalegas.com/) podemos encontrar muita información sobre este dia tan sinalado. Este ano foi homenaxeado Xosé María Álvarez Blázquez, autor do coñecido "Cancioneiro de Monfero".
Animo a toda a xente a que compre un libro de un autor galego cada ano, como eu vou facer a partir de hoxe. Deste autor, recomendo "Os ruins", se o lector non gosta da poesía. Se non, quizás o "Cancioneiro de Monfero" podería ser interesante.
Gracias a todo o pueblo en que nacín, do que me sinto orgulloso e do que non deixo de falar aí por onde vou (Lugo, Santiago, Coruña, Oporto, Barcelona).
Espero que esta non sexa a primeira rúa en San Cosme con nome. Lembrémonos que todas se chaman "carretera de ...". Por qué non por "Avenida de Galicia á Carretera General, Rua Rosalía de Castro á Carretera da Insua e Rúa Castelao á Carretera da Praia, por exemplo.
Tamén foi o Dia das Letras Galegas. Nesta página (http://www.diadasletrasgalegas.com/) podemos encontrar muita información sobre este dia tan sinalado. Este ano foi homenaxeado Xosé María Álvarez Blázquez, autor do coñecido "Cancioneiro de Monfero".
Animo a toda a xente a que compre un libro de un autor galego cada ano, como eu vou facer a partir de hoxe. Deste autor, recomendo "Os ruins", se o lector non gosta da poesía. Se non, quizás o "Cancioneiro de Monfero" podería ser interesante.
15 mayo 2008
EN GALEGO
A partir de hoxe o meu blog só fala Galego.
Desde que estou en Barcelona, so oigo falar catalán. O primeiro idioma en que se dirixen a unha persona aquí é en catalán, tanto se saben quen es coma se non. Se non entendes, tes que pedirlles que che falen en español. E cando saben que non o entendes pero non es o único que participa na conversa, falan en catalán.
Despois de dous meses, agora a xente xa se dirixe a min en catalán. É dicir, que agora ESTOU OBRIGADO A SABELO.
Bueno, pois eu agora decidín facer o mesmo cando vexa un "español" en Galicia. Sobre todo se é catalán.
Esta estadía na capital catalana serviume de muito, non só a nivel profesional, tamén a nivel personal.
Ademáis, pasado maña é o día das Letras Galegas. Que mellor altura para mudar.
Outra razón, se algún portugués entra no meu blog, entenderá mellor. Seguro.
E o que non me entenda, que busque un traductor, que hai muitos e moi bos en internet.
Desde que estou en Barcelona, so oigo falar catalán. O primeiro idioma en que se dirixen a unha persona aquí é en catalán, tanto se saben quen es coma se non. Se non entendes, tes que pedirlles que che falen en español. E cando saben que non o entendes pero non es o único que participa na conversa, falan en catalán.
Despois de dous meses, agora a xente xa se dirixe a min en catalán. É dicir, que agora ESTOU OBRIGADO A SABELO.
Bueno, pois eu agora decidín facer o mesmo cando vexa un "español" en Galicia. Sobre todo se é catalán.
Esta estadía na capital catalana serviume de muito, non só a nivel profesional, tamén a nivel personal.
Ademáis, pasado maña é o día das Letras Galegas. Que mellor altura para mudar.
Outra razón, se algún portugués entra no meu blog, entenderá mellor. Seguro.
E o que non me entenda, que busque un traductor, que hai muitos e moi bos en internet.
16 febrero 2008
10 noviembre 2007
Harto de McCann
Pues sí. Hartísimo.
Es curioso que, cada vez que los investigadores descubren una pista que hace sospechosos a los padres (ADN en el coche que alquilaron después de la desaparición, recordemos que el padre biológico no es Gerry), aparece, poco después, otra que intenta esconder y deshacer esa hipótesis. Me refiero a un "retrato robot" que puede ser de cualquiera (qué impersonal para ser un retrato robot!!!), o una persona que la vio en Marruecos entrar en un taxi con otra persona (segun este individuo, era ella segurísimo, le vio esa marca en el ojo que solo se distingue de cerca y si te fijas bien).
Es decir, los padres no fueron porque lo dicen ellos, y por eso no deben ser investigados, porque, como todos los políticos que los rodean, NUNCA mienten.
Señores McCann, déjense investigar. Es NORMAL que unos padres sean sospechosos (no digo culpables!) de la desaparición de su hija.
Mi opinión es que, quien algo quiere ocultar (las pistas que los harían sospechosos), nada bueno trama, o nada bueno ha hecho.
Si la máquina de la verdad fuese fiable, me gustaría que respondiesen a algunas preguntas:
1. Dónde está su hija?
2. Cuánto dinero y cuántos enchufes se necesitan para esconder una desaparición?
3. El millón de libras donado por la gente será devuelto si son ustedes culpables? Y si alguna vez aparece la niña o su cadáver?
4. Es normal que Madeleine sea el único niño desaparecido por el que se ponen todos los esfuerzos y todo el dinero posible? Es que esta pequeña es más que muchos otros, sobre todo más que muchos otros "casos archivados" por la policía inglesa (que tan buena es comparada a la portuguesa)?
5. Por qué en una entrevista para un canal de TV español Gerry le dice a Kate "no digas nada hasta que te quiten el micro"? Es que hay algo que el mundo no pueda saber (no sé, por ejemplo dónde está la niña)? Por qué Gerry se rasca la oreja en actitud defensiva cuando respondió que no a la pregunta "alguna vez han dado somníferos a Madeleine"?
Es curioso que, cada vez que los investigadores descubren una pista que hace sospechosos a los padres (ADN en el coche que alquilaron después de la desaparición, recordemos que el padre biológico no es Gerry), aparece, poco después, otra que intenta esconder y deshacer esa hipótesis. Me refiero a un "retrato robot" que puede ser de cualquiera (qué impersonal para ser un retrato robot!!!), o una persona que la vio en Marruecos entrar en un taxi con otra persona (segun este individuo, era ella segurísimo, le vio esa marca en el ojo que solo se distingue de cerca y si te fijas bien).
Es decir, los padres no fueron porque lo dicen ellos, y por eso no deben ser investigados, porque, como todos los políticos que los rodean, NUNCA mienten.
Señores McCann, déjense investigar. Es NORMAL que unos padres sean sospechosos (no digo culpables!) de la desaparición de su hija.
Mi opinión es que, quien algo quiere ocultar (las pistas que los harían sospechosos), nada bueno trama, o nada bueno ha hecho.
Si la máquina de la verdad fuese fiable, me gustaría que respondiesen a algunas preguntas:
1. Dónde está su hija?
2. Cuánto dinero y cuántos enchufes se necesitan para esconder una desaparición?
3. El millón de libras donado por la gente será devuelto si son ustedes culpables? Y si alguna vez aparece la niña o su cadáver?
4. Es normal que Madeleine sea el único niño desaparecido por el que se ponen todos los esfuerzos y todo el dinero posible? Es que esta pequeña es más que muchos otros, sobre todo más que muchos otros "casos archivados" por la policía inglesa (que tan buena es comparada a la portuguesa)?
5. Por qué en una entrevista para un canal de TV español Gerry le dice a Kate "no digas nada hasta que te quiten el micro"? Es que hay algo que el mundo no pueda saber (no sé, por ejemplo dónde está la niña)? Por qué Gerry se rasca la oreja en actitud defensiva cuando respondió que no a la pregunta "alguna vez han dado somníferos a Madeleine"?
12 octubre 2007
09 octubre 2007
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



